Ο Αστέρας Μασσάρων ξεκίνησε με το “δεξί” τις υποχρεώσεις του στον ‘Α όμιλο της Β’ κατηγορίας κόντρα στην Δήμητρα, αφήνοντας πίσω του τον άδοξο όπως εξελίχθηκε αποκλεισμό από τον Ηρακλή.
Αν διαβάσει κανείς τους ποδοσφαιριστές με τους οποίους αγωνίστηκε ο Άρης Μιχαηλίδης και στις δύο αναμετρήσεις αντιλαμβάνεται πως ο μέσος όρος ηλικίας παραμένει και φέτος αρκετά νεανικός. Πιο συγκεκριμένα, αν εξαιρέσουμε τον στυλοβάτη και αρχηγό του Αστέρα Ερτζάν Κιλασίν που διανύει το 11ο έτος του ως ποδοσφαιριστής της ομάδας, τους Ντίμι Στογιανόφσκι και Αποστολή Χατζημανώλη που συμπληρώνουν την τριάδα των αρχηγών του Αστέρα και παραμένουν σε αυτόν από την τελευταία του θητεία στην ‘Α κατηγορία και τον Βασίλη Σακαρέλη που συνέβαλε τα μέγιστα την περασμένη χρονιά όλοι οι υπόλοιποι αποτελούν είτε επιλογές του Άρη Μιχαηλίδη είτε παιδιά των υποδομών του συλλόγου.
Τις εντυπώσεις ως τώρα κερδίζουν οι Καρανικολάου και Καρακότσογλου. Ο πρώτος ανήκε στον ΑΣ Χάλκης τα τελευταία χρόνια και παρά το γεγονός ότι μόλις πριν 2 μήνες συμπλήρωσε το 14ο(!) έτος της ηλικίας δείχνει να τα πηγαίνει αρκετά καλά στο αριστερό άκρο της άμυνας. Από την άλλη ο Καρακότσογλου, γέννημα – θρέμμα των ακαδημιών του Αστέρα και του Γιώργου Δημητριάδη πλαισιώνει τον Ερτζάν Κιλασίν στο κέντρο της άμυνας, έχοντας διαφορετικά στοιχεία απ’ ότι ο πολύπειρος στόπερ των “κυανόλευκων”. Πέτυχε μάλιστα το πρώτο του τέρμα την Κυριακή κόντρα στην Δήμητρα.
Έχοντας παρακολουθήσει τόσο τα φιλικά, όσο και την τελευταία αναμέτρηση του Αστέρα έμεινα έκπληκτος από την πειθαρχεία που έχουν οι ποδοσφαιριστές στο γήπεδο. Ο Αλέξανδρος Κολιάδης, είχε δημιουργήσει μια εξαιρετική σχέση μεταξύ των ποδοσφαιριστών, κάτι που δείχνει να μην αλλάζει με τον διάδοχό του.
Ο Αστέρας είναι από τις λίγες ομάδες στην Β’ κατηγορία, αλλά και στο τοπικό που έχουν συνεχώς τον κόσμο στο πλάι τους. Πάραυτα, είναι ένα αρκετά δύσκολο και απαιτητικό κοινό. Σε στιγμές σαν αυτή ο ρόλος του θα είναι καθοριστικός για την έκβαση του πλάνου που έχουν θέσει οι διοικούντες του Αστέρα που δεν είναι άλλος από την ανάδειξη νεαρών ποδοσφαιριστών.
Κλείνοντας, θεωρώ πως αξίζει η υπομονή και η στήριξη του κόσμου σε μια ομάδα και έναν προπονητή που η στήριξη και η επιβράβευση είναι το κίνητρο για να συνεχίσει την προσπάθειά της. Άλλωστε, αν ανατρέξουμε και σε παρόμοια εγχειρήματα, δεν απέτυχε καμία ομάδα που με μεθοδικότητα ασχολήθηκε με νεαρούς.
